تبليغاتX
... دختر ستاره ها
یادگار سالهای آرزو ...


      نداشته ها را می جست

           - در خواهشِ جان سوزِ آرزوهایی ،

                                   که از یاد رفته بودند -

                           

                          ***

            و کودکی تنها

                  از دریچه ای دلتنگ

                              به آسمان می نگریست ...

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم دی 1390ساعت 23:10  توسط مهرداد  | 

باز یلدا ست

    سیاه ، چون گیسوانت

        کشیده ، چون پیکرت

          بی پایان ، چون خاطره ات

             ******

فردا  که از راه در رسد

   سپید پوش ِ انتظارت می شوم  ...

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم آذر 1390ساعت 22:11  توسط مهرداد  | 

 

   بالهایم را گشوده ام

                 تا رفتن

                     تا پرواز

               ***

     دریچه ها را

                بگشای

             بگذار عاشقت بمانم

                                      ....

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفدهم آذر 1390ساعت 15:32  توسط مهرداد  | 


  آمد

      در هراس همیشه ماندن

           و رفت

               با وحشت هرگز باز نیامدن

       ***

   در نیمه راه تردید بود

         میان "همیشه" و " هرگز"

                                 ...

                                 و عشق را آفرید

+ نوشته شده در  دوشنبه هفتم آذر 1390ساعت 21:28  توسط مهرداد  | 

  تاوان سادگی برایش

     از عقوبت گناه

        دردناک تر بود

  از راه چون هراسید

      به بی راهه رفت ...


+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و پنجم آبان 1390ساعت 14:29  توسط مهرداد  | 

 

  خداوند ،

      رهایی آفرید

                  و عشق هدیه کرد

             انسان ،

                    زنجیر آفرید

                       و دلتنگی آموخت ...

+ نوشته شده در  پنجشنبه سوم شهریور 1390ساعت 15:12  توسط مهرداد  | 


 روزی اگر

             همسفر باد شدم

      بوی تو را با خود می برم

                      تو اگر ماندی

                                  یاد مرا نگه دار ...

+ نوشته شده در  جمعه بیست و هشتم مرداد 1390ساعت 3:0  توسط مهرداد  | 


گاهی دلی به یاد دلت  تنگ می شود

        چون شهر ساکتی که پر از زنگ می شود


در بستری که بوی تو و اشک شب در اوست

        گاهی کمان خاطره پر رنگ می شود


عمریست کوک مانده که از راه در رسی

            سازی که با نگاه تو آهنگ می شود


وین راه ها که خیره ی چشم انتظاریست

          هم حسرت خیال تو ، فرسنگ می شود

                                                    ...

گاهی دلی چو شیشه به نور تو دلخوش ست

        چشمان بسته ات همه از سنگ می شود 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و نهم تیر 1390ساعت 19:43  توسط مهرداد  | 

 

 شمشیر ها در چکامه جنگ

      تیغه هاشان را از یاد برده اند

    چون تیغه ها که دستها را

               چون دستها که دلها را

                     چون دلها که آرزوها را...

             و شهوت جستن

                      بر شوق  یافتن

                                پیشی گرفته است

                      ***

 از یاد رفته ای

                   ای عشق

     چون خاطره دریا

          که از ذهن موج زده ماهی

                                 می گریزد ...

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هشتم فروردین 1390ساعت 3:39  توسط مهرداد  | 

 

  حریر خاطره ات را

                    پیله کرده ام

                   ..........

                میخواهم پروانه شوم

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و یکم بهمن 1389ساعت 17:55  توسط مهرداد  | 

 

   در من تکرار میشوی

                        چون عشق

        در من تکرار میشوی

                             چون درد

             ***

    با هر نفس

             دوباره خواهمت یافت

                               با هر لحظه

                                   با هر نگاه ...

              

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و نهم دی 1389ساعت 20:41  توسط مهرداد  | 

 

  پرنده

    درد تنهایی را تاب آورد

         تا تاوان رهائی اش باشد

   ***

     هم بند ِ بی صدایِ  شبهایِ  پریشانیم

                                                 بدرود ....

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و نهم دی 1389ساعت 11:55  توسط مهرداد  | 

     

   نزدیک است

              شاید آنسوی این تپه باشد

                              یا پشت آن کوه بلند

         شاید

         در پسگذر از پیچ راهه ای دیگر

                                 ـ یا بی راهه ای حتی

                              نمایان شود

                   لحظه ای ،

                        ساعتی ،

                            روزی دیگر ...

                                             شاید

                                     ***

          دستهای مواجم

                   در آهنگ جاده رها ست 

              آغوش گشوده ام  و لحظه ها

                                 - چون نت های کودکی  

                         یک به یک در سینه ام می نوازد

                    دریچه ها را باز کرده ام 

                                             - تا انتهــــــا ... انتهــــ ... ــا

                            و  از چشمهایم

                                خاطره جاری می شود

                                     ***

                 دلتنگیها را

                     به نیشخندی سخره میکنم             

                            عشق را مجالی خواهم داد  

                                   پایان سفر ...

                                                نزدیک است

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه هشتم مهر 1389ساعت 15:30  توسط مهرداد  | 

 

  از چشمانت ، برقی جهید

      و مرا

          در انتظار رعد صدایت

                            فرو برد

         ***

   هلال ماه بود

      جادوی نگاه بود

         دیوانه ای مینواخت

              مستی میرقصید

  و در قلب تو

      آتشی می سوخت

                    که سهم من نبود ...

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و دوم شهریور 1389ساعت 21:20  توسط مهرداد  | 

 

  آمدی؟ !

       باور نمیکنم

             ***

   چه شبهایی

     با نوازش خاطره ی دستانت به خواب رفتم

   و سرتاسر شب

        کورمال و خواب زده

            رویای بویناک بازدمت را نفس کشیدم

                                      و تو نبودی

      چه روزها و هفته ها و ماهها

                                   میدان بزرگ

                      آب و جارو کشیده و  آذین بسته

                         چشم انتظارت بود      

                               تا با آسمان برقصی  

                 و تو ...

                             نبودی

                     ***    

         بیگاه آمدی همرقص

              تقویم ها ورق خورده اند

                       میدانچه را دیگر

                            هوای پایکوبی نیست

 

+ نوشته شده در  یکشنبه سوم مرداد 1389ساعت 20:0  توسط مهرداد  | 

 

 صدایت

   می سراید آوای شادیت را

           در گوشهای تنهایی شب ...

    و پیکرت ،

      می رقصد

       چون تصویری ،

               از سایه ای ،

                       بر دیواری ،

            در پرتو باد آلود شمعی ،

                         که پیکر منست

***

   اشک را دیگر رازی نیست

      تنها باران لحظه هایی ست

                             که از یاد رفته اند 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم بهمن 1388ساعت 0:43  توسط مهرداد  | 

 

 بر موجها یله بود

            و غرش رعد

        -هم تپش قلب مضطربش-

                      بر طبل ها میکوفت

        لحظه ها

            چون خاطره های مست

                                     تاب میخوردند

                                  در  آسمانی ابری و بی قرار

                                            بر زمینی چوبی و ناپایدار

                                                                ***

          صدایی کوبید

                دستی لغزید

                  لولایی نالید

                   رایحه ای از شکاف گذشت

                                      و  آوازهای عشق

                                        با ناله های شوق

                                                    درهم آمیخت      

                                  ***

   بر بستر آرامی از دریا

              قایقران

                         هنوز پارو میکشید

                                    و دلخستگی هایش را

                                           آب با خود می برد

  

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم بهمن 1388ساعت 18:7  توسط مهرداد  | 

 

  زندانی ِ تنها

     چشم انتظار روزنه ایست

                     به سوی عشق

      و دلتنگیش را

        مشت میکوبد

          بر دیوارهای بسته ای

                                 که منم

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه نهم دی 1388ساعت 18:21  توسط مهرداد  | 

 

  باز یلدا ست

    سیاه ، چون گیسوانت

        کشیده ، چون پیکرت

          بی پایان ، چون خاطره ات

             ******

   فردا که از راه رسید

       باز به تو خواهم اندیشید ...

+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام آذر 1388ساعت 17:45  توسط مهرداد  | 

 

  بر آستانه تردید

            گلی شکفت

   گلبرگهایش به رنگ مریم بود

           برگهایش از جنس اقاقی

                 ساقه اش خاکستری 

           و انبوه خارهایش به تیزی گل سرخ

                           ***

       بر آستانه تردید

                 گلی شکفت

                   نه در آغوشش می توانستی کشید

                              نه از یادش می توانستی برد

 

+ نوشته شده در  سه شنبه هفدهم آذر 1388ساعت 12:59  توسط مهرداد  | 

 

   آبی ، آبی

     همرنگ بی دریغی دریا

       آبی ، آبی

    هم وسعت بی پناهی آسمان

  ***

    آبی ، آبی

        به شکل اشک

           آبی ، آبی

            به رنگ عشق

+ نوشته شده در  سه شنبه هفدهم آذر 1388ساعت 12:51  توسط مهرداد  | 

 

 لطیف بود

         چون بستری از شبنم

      زیبا ،  چون پاره ای از بهشت

          مواج ، چون دریایی از اشک

           و  گریزان 

               چون دنیایی از آرزو

+ نوشته شده در  دوشنبه شانزدهم آذر 1388ساعت 15:58  توسط مهرداد  | 

 

  خواهم رفت

     فردا صبح شاید

          یا صبح روز بعد

       اولین صبحی که طوفان بوزد

                             یا حتی نسیم

                                ***

 تنهائیم را خواهم برد

      و آشفتگی تو را

           و آفتاب

      لبهایت را به خنده باز میگشاید

                                ***

       می روم

              دور

                 دور

                   دور

         و چون از خواب برخیزی

                    از هر رویایی دورترم

                     از هر کابوسی شاید

                                    از هر خیالی

                                 ***

    پیش از رفتن

        شیشه های پنجره را خواهم شست

            از ردِّ اشکها و انگشتهایم

                    تا آسمان را بی دریغ ببینی

   

     و ترانه های غربت را خواهم سوزاند

                              " تو دوری...ی  ا...ز  برُِِم     دل   د...ر   برُم ..." 

                 ............

               خواهم سوزاند

                   تا آوای زندگی را

                        بی ناقوس بشنوی

                                   ***

 همه چیز را خواهم برد

    کیفم را

      چترم را

        آغوشم را

          دلتنگیم را

       و عینکی

 که هر دو سوی شیشه اش

                  بارانی ست

                      ............................

    کتابهای کودکیم را خواهم برد

  - که " هراس از مرگ " بود و " بار هستی" را در میل " جاودانگی" میجست-

          گربه عروسکی را

                     که صدایش

               خنده ام را به خنده ات می آمیخت

       و تصویر آبشار

          که بر زمینه نگاهمان

                              میرقصید ...

                                   ***

         فردا صبح خواهم رفت

                        یا صبح روز بعد

                                 با طوفان

                                  یا با باد

                                   یا با نسیم

                                    فرقی نمیکند   

    همه چیز را  خواهم برد

              همه چیز

                     همه چیز

                                     ***

               از من

            تنهاخاطره نگاهی بر جای خواهد ماند

                                  بر آستانه در 

                                     چشم انتظار باز آمدنت...

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهارم آذر 1388ساعت 18:47  توسط مهرداد  | 

 

 بزمی به یاد ماندنی بود

   عشق مینواخت

   زندگی آواز میخواند

         و خدا

                   می رقصید ...

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهارم آذر 1388ساعت 13:24  توسط مهرداد  | 

 

 هرگز دیگر

             امیدی نخواهم ساخت

        میخواهم 

              مأوای جاودان یاد تو باشم

+ نوشته شده در  جمعه یکم آبان 1388ساعت 23:51  توسط مهرداد  | 

 

 دلتنگ پروازم

              ***

         از دریچه ی چشمهایت

                     آسمان پیداست

+ نوشته شده در  پنجشنبه شانزدهم مهر 1388ساعت 11:32  توسط مهرداد  | 

 

... وقتی باد برگی رو از درخت جدا میکنه

درخت برای برگ دست تکون میده

و از اون به بعد

 به برگای دیگه اش فکر میکنه

برگ هم برای درخت دست تکون میده

ولی دیگه چیزی نیست

که بهش فکر کنه ...

+ نوشته شده در  دوشنبه سیزدهم مهر 1388ساعت 15:11  توسط مهرداد  | 

  

  روزی

    نامم را به آواز خواندی

              و شوقی راهبانه

                      پیکرم  را رقصاند

    روزی

      سکوت کردی

          و جهان از صدا تهی شد

                                   ***

  هنوز

    تندیسی پا برجاست

              در حاشیه لبانت

                 آنجا که پایان زندگی ست

                                          و آغاز انتظار

+ نوشته شده در  پنجشنبه نهم مهر 1388ساعت 10:55  توسط مهرداد  | 

 

 رهایم نمیکند

       اشتیاق اسارت

    - چون شهوت نافرجام باد

                   در آغوش حریر -

 رهایم نمیکند

          خاطره چسبناک لحظه هایی

                     که تو را در خود داشت

                                                بی من

                           و مرا در خود خواهد داشت

                                                          بی تو

  رهایم نمیکند

              بارانی

                      که میبارد

                 

+ نوشته شده در  پنجشنبه هشتم مرداد 1388ساعت 18:38  توسط مهرداد  | 

 

      محو بازی سرد نگاهم بودم

                با شهوت سوزان لحظه ها

                 و پشت چشمان گریزان

                                 رگبار باران بود

                                        ***

                               چشم در چشم خدا دوختم

                                     بی شرمانه تر از  مرگ

                                       پیجوی معجزه ای که  ربوده بود

                      و آنسوی پنجره                                              

                                                 نم نم  میبارید

                                                 ***

                         به جاده های مه زده نگریستم

                                    به انبوه گیج رهگذران پرشتاب

                                و چشمهایی پر غبار

                                         که چون چترهای بسته

                                                              بی اضطراب بود

                                                                  ***

            کاش

               پیش از پایان رنگین کمان

                                            گریسته بودم

+ نوشته شده در  پنجشنبه یکم مرداد 1388ساعت 19:27  توسط مهرداد  |